Uitgeverij Klement

Jongeren zijn ontvankelijk voor idealen. Mede om die reden worden inspanningen en budgetten ingezet om jongeren de juiste idealen bij te brengen of van de verkeerde idealen af te houden. Maar ondertussen zijn veel jongeren anders en in andere idealen gaan geloven dan voorheen.

Jongeren zijn ontvankelijk voor idealen. Mede om die reden worden inspanningen en budgetten ingezet om jongeren de juiste idealen bij te brengen of van de verkeerde idealen af te houden. Maar ondertussen zijn veel jongeren anders en in andere idealen gaan geloven dan voorheen. Vertrekpunt van deze studie zijn twee uitwassen van opvoeding en onderwijs: afstomping en radicalisering onder jongeren. Ook al zijn ze tegengesteld aan elkaar, zou het kunnen dat beide symptomen zijn van een pedagogische cultuur die niet goed raad weet met idealen van jongeren?

Idealen van jongeren worden heden bijna uitsluitend bestudeerd in termen van die voorstellingen die de adolescentie tot een moeilijke tijd maken, zoals schoonheidsidealen, opgelegde verwachtingen en extremistische verlokkingen. En inderdaad, zowel persoonlijke als sociale idealen dragen vaak risico's in zich. Zo kan men geen idealen hebben zonder passie voor idealen. Maar het pedagogische antwoord mag niet worden geregeerd door angst voor sterke overtuigingen. Het koesteren van idealen maakt ook engagement mogelijk. Als we het belangrijk vinden dat de komende generaties beschikken over persoonlijk, moreel en politiek betekenisvol handelingsvermogen, moeten we jongeren vandaag nog leren wat het betekent om respectievelijk ergens om te geven, ergens voor te staan en ergens aan mee te doen.

De conclusie van dit boek is een nieuw uitgangspunt met theoretische en beleidsmatige implicaties. Vanuit de idee dat idealen het beste zijn wat de jeugd ons te bieden heeft, kunnen we jeugdigen niet langer als problematisch beschouwen. Wel behoort het tot de pedagogische taken om adolescenten te stimuleren en te begeleiden bij de ontwikkeling van hun idealen. Niet alleen tegen afstomping en schadelijke vormen van radicalisering, maar meer nog omdat het de eerste inzet van de psychologie en de pedagogiek moet zijn het beste van de jeugd naar boven te halen.

Deze voortreffelijk geschreven studie biedt een nieuw wijsgerig-pedagogisch perspectief op onze omgang met en begeleiding van jongeren. Behartigenswaardige en bemoedigende lectuur zowel voor pedagogen en studenten pedagogiek als voor professionals in het jeugdwerk.

Stijn Sieckelinck (1980) is wijsgerig-pedagoog, studeerde aan de KU Leuven, werkte in Gent als nationaal jongerencoördinator bij Oxfam en bereidt een promotie voor aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.

Lees verder »