Filosofie

Lacan & het kind

Voordracht bij de presentatie van In de greep van de taal, ter gelegenheid van het eerste jubileum van Uitgeverij Sjibbolet. Amsterdam, Boekhandel Kirchner, 15 december 2015.

We zijn hier bij elkaar ter wille van het boek In de greep van de taal. De titel wijst naar Jacques Lacan en Lacan maakt een hoofdbestanddeel van het boek uit. Maar we zijn er ook ter gelegenheid van het eerste jubileum van de uitgeverij, Sjibbolet. De uitgeverij bestaat vijf jaar. En dat feit vieren wij vandaag, de vijfde verjaardag ervan. Verjaardagen zijn belangrijk, en zeker de verjaardagen in het begin van het leven, zoals wanneer je vijf wordt, als kind. En toen ik zocht naar een thema voor vanavond, zag ik het wel voor mij, dat lag voor de hand: het jonge kind en Lacan, of wel: Lacan en het kind. Dat was niet zo moeilijk. Daar wil ik het vanavond over hebben. Het is natuurlijk ook een centraal thema bij Lacan, en bij de psychoanalyse als geheel. En voor iedereen: het is de tijd dat je gevormd werd tot wie je bent. Lacan zal echter daaraan toevoegen: tot wat je bent. Zijn grondthese is dat je als kleintjevan-de-mens, niet al potentieel een mens bent, zoals uit een katje een volwassen kat ontstaat. Nee, er is niet zo’n natuurlijke ontwikkeling, die al dan niet met complicaties gepaard gaat. Die ontwikkeling is zelf gecompliceerd, is inherent ingewikkeld, zodat je niet over een ont-wikkeling kunt praten, een ontwikkeling van iets dat er al in zit en alleen maar uitgepakt hoeft te worden. Het mensenjong moet juist in-gewikkeld worden, een identiteit krijgen, een zelf vormen — een zelf dat niet bestond, ook niet in aanleg. Hoe? Door ingewikkeld te worden, ingevoerd te worden in die cultuur. Daarom eerst: cultuur, wat is dat?

Klik hier om de hele voordracht te lezen.

 

Deel:
VORIGE ARTIKEL

Geplaatst door - - 0 reactie
VOLGENDE ARTIKEL

Geplaatst door - - 0 reactie

Geef een reactie