Volgens mij moet dit de winnaar worden van de Socratesbeker 2012!

0
1

Paul van TongerenSoms kun je blij worden van een boek. Leven is een kunst van Paul van Tongeren is zo’n boek. Tijdens het lezen en ook weer bij het herlezen van dit boek genoot ik zeer van de inhoud en de stijl en was ik me tegelijk bewust van het paradoxale van dat geluksgevoel: gezien het tragische van de menselijke conditie dat we ons een thuis zoeken te maken (de opvatting in dit boek van ethiek) in een onherbergzame, grondeloze natuur – redelijkheid trachten te vinden in een redeloze wereld – zin zoeken in absurde zinloosheid. Maar dat dan zo fraai opgeschreven!

Het boek begint met een schets van de ethiek van Aristoteles vooral en een beetje Socrates en Plato in de Antieke en van de Stoïcijnen in de Hellenistische periode. In beide perioden werd de natuur als in zich goed en redelijk gezien en diende men door deugdontwikkeling binnen een teleologisch gedachte natuur zich te ontplooien: wat er al aan goeds in zat moest door nadoen van een leraar, oefenen en trainen de kans krijgen naar de oppervlakte te komen: via karakterontwikkeling komen tot een bloeiend, geslaagd, gelukkig leven – eudiamonia. Het verschil tussen Aristoteles en de Stoïci zat ‘m vooral erin dat de eerste meende dat voor geluk ook nog een beetje geluk (toeval, mazzel) nodig was, terwijl de laatsten meenden dat je ook je houding daarover nog in eigen hand kon nemen door je te leren neerleggen bij datgene dat je niet in de hand hebt en dat onontkoombaar is: door te zorgen dat je instemt met je lot – dat je in overeenstemming daarmee probeert te leven.

Lees hier de volledige blog van Stan Verdult op de weblog Spinoza Blogse.

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER